Getuigenis Ruben
Ruben, onze zoon van bijna 17, komt na 1,5 uur voetballen thuis en zegt dat hij last van zijn nek heeft. Wij slaan hier niet veel acht op. En zondag lijkt het allemaal weer mee te vallen. Maandag ging hij naar school, maar komt erg moe thuis en zegt het voetballen af. Dinsdag zesentwintig oktober bleef hij thuis van school, en lag de hele dag met 40 graden koorts op bed. ’s Avonds kwam hij even uit bed en we zagen een grote zwelling in zijn nek.
Woensdag direct naar de huisarts en hij werd direct doorgestuurd naar het AMC in Amsterdam. Hij ging direct aan de antibiotica, want de diagnose was een ontstoken lymfeklier. Na 24 uur blijkt de antibiotica niets te helpen en zien we allemaal vlekken op zijn armen, benen en zijn buik. Er wordt een nieuw soort antibiotica toegediend, maar deze blijkt ook niet te helpen.
Woensdagavond heeft Steve meteen een aantal mensen in de gemeente gemaild en een oproep voor gebed gedaan.
Ruben werd alleen maar zieker en zieker, de zwelling werd steeds groter, en de uitslag op zijn armen, benen en buik zijn veranderd in een soort blauwe plekken en de koorts bleef constant boven de 40 graden. Er werd elke dag een aantal buizen bloed afgenomen en op kweek gezet. Wij gingen steeds meer aan een vorm van kanker denken, want er kwam geen bacterie of een virusbesmetting uit de onderzoeken. Er werd ook nog gedacht aan een vorm van reuma.
Ondertussen is door Steve de mail aan een grotere groep van bidders gemaild.
Donderdagmiddag kwam het bericht dat er ook operatief onderzoek gedaan ging worden, omdat de antibiotica niet aansloeg, en verder onderzoek noodzakelijk was. Dit stond op de planning van zaterdagmiddag. Aan het eind van zaterdagmorgen werden we gebeld, met de vraag hoe laat de operatie is, want er is een grote groep mensen verzameld, om tijdens de operatie te bidden. Ondertussen gaat het gezinsleven ook nog door. Corrie en ik de hele dag in het ziekenhuis, mee naar diverse onderzoeken en verder om er zoveel mogelijk voor Ruben te zijn en de drie andere kinderen alleen thuis. Vanaf het moment dat we gebeld werden voor de operatietijd, viel ons op hoe rustig de hele situatie voor ons zelf en voor de kinderen was. Het gebed miste zijn uitwerking niet. De operatie werd uitgesteld tot maandag, in verband met spoedgevallen. Ruben werd als maar zieker en zieker en de uitslagen kwamen niet. Hij kreeg er ook nog een soort gewrichtsontsteking bij, en kon zijn knie niet meer buigen.
Door enkele gemeenteleden is het initiatief genomen om via de mail een oproep te doen om voor deze situatie te vasten en te bidden.
Maandag na de operatie zei de chirurg dat hij de weggehaalde lymfeklieren verdacht vond. Er is tijdens die operatie ook een beenmergpunctie en lumbaalpunctie (vocht uit rug) gedaan.
Dinsdagavond zijn Wiebe en Olivia geweest en hebben voor hem gebeden en hebben hem gezalfd. Woensdag zakte de koorts naar 38 graden en begon de pijn weg te gaan en werd de zwelling in zijn nek minder. De doctoren en verpleging hadden hier geen verklaring voor. Op die dag werd ons verteld dat alle bloedkweken geen afwijkingen lieten zien. Zijn bloed was dus schoon. Ook werd verteld dat de weggenomen klieren geen afwijkingen lieten zien en dat kanker definitief uitgesloten is. Wonderlijk!!! Wij hebben toen gezegd dat dit een gebedsverhoring is, en dat zijn genezing een werk van God is. Donderdag was de koorts 36 en de zwelling was helemaal verdwenen. Hij kon zijn knie ook weer goed buigen, en de vlekken waren ook verdwenen. Vrijdag kwam de definitieve uitslag. In alle bloedkweken was niets gevonden. In de lymfeklieren was niets gevonden. Het ziektebeeld was niet te verklaren, en de doctoren vonden het nog het meest op het syndroom van Kikuchi lijken. Dit is een Japanse arts die dit verschijnsel in de jaren 70 onderzocht heeft. De ziekteverschijnselen van Ruben leken hier het meest op, maar helemaal duidelijk was het niet voor de doctoren.
Ruben was nog wel ziek van de operatie. Hij had een enorme hoofdpijn en was misselijk, heeft veel gespuugd en was inmiddels heel wat kilo’s afgevallen. De arts besloot sondevoeding te geven. Naast de sondevoeding mocht Ruben gewoon eten en gelukkig ging het nu elke dag wat beter. De koorts was weg en maandag acht november mocht hij ‘s avonds onverwacht naar huis. Tien november hebben wij thuis zijn zeventiende verjaardag mogen vieren, een bijzondere dag!
We hebben in deze tijd zo duidelijk gezien, dat wie op God vertrouwd niet beschaamd uit zal komen. (Ps. 25:3) Door als gemeente zo op de bres te gaan staan voor elkaar, en de dingen te doen die God in de Bijbel aangeeft, zoals bidden, vasten, zalven, dan zal God de gebeden verhoren!
Wij zijn weer voor controle naar het ziekenhuis geweest en alles was goed! Prijst God! De arts was nog steeds verbaasd en heeft geen verklaring voor zijn herstel! Wij wel! De artsen zeiden ons tijdens de controle dat de ziekte die ze genoemd hadden, het ook niet is. Ze weten het dus echt niet.
Het is voor de medische wereld dus een raadsel. Voor ons dus absoluut niet.